frieda.web-log.nl

Welkom op mijn weblog!
Leuk dat je even komt buurten. Op deze weblog houd ik jullie op de hoogte van alles wat ik meemaak. Lees en huiver!

Even showen

Hallo!

Hier weer wat foto's van ons en onze nieuwe aanwinst! ;)

Ons lief meiske. Net lekker gebadderd, even bijkomen.

Het pasgeboren gezinnetje :)

We blijven ons verwonderen.

Ons vrolijk meisje

   

Ik word zo blij van d'r! :)

Tot zover de update. Wie weet volgt er nog eens een verhaaltje! ;)

Het kleine meisje is weer klein en heeft er een klein meisje bij: Zara Isa!

Dag allemaal,

Na veel vraag om toch eens wat te vertellen over ons dochtertje en het leven daarom heen, een updeetje van mijn kant. Telkens denk ik: 'ja, dat moet ik gewoon even doen', maar daar blijft het dan bij. Want ja, liever kijk ik toch uren naar ons meisje!
Dat klinkt natuurlijk heel rooskleurig. En dat is het ook wel, maar ook wel eens niet. Tjonge, die kraamtijd, die vergeet je nooit weer. En de bevalling al helemaal niet. Maar goed dat ik van tevoren niet wist hoe dat allemaal is, dat had me denk ik toch wel flink afgeschrikt!

De bevalling was geen pretje. In eerste instantie ging het allemaal heel snel en voorspoedig. Ik was door een heel aantal weeen en centimeters ontsluiting heen geslapen. Dus dat scheelde weer wat lijdensuurtjes. 's Nachts naar het ziekenhuis gecrosst en daar de rest beleeft. Het ziekenhuispersoneel dacht de onze beebs zeker voor koffietijd ('s ochtends) geboren zou worden. Het werd toch theetijd 's middags... Wat een ellende, dat persen. Lag ons meisje ook nog eens verkeerd wat het allemaal loeizwaar maakte. Na veel doorzetten, hormonen, infusen, en dergelijke smakelijke details is Zara Isa om 13:52 ter wereld gekomen, werden wij verlost uit onze ellende. Pfoeh!
Maar voor de arme meid was het nog niet klaar, ze was erg beroerd. Had een boel bloed en vruchtwater binnen gekregen waardoor ze erg misselijk was. Ook waren haar bloedwaarden niet goed, ze had toch te lang in't geboortekanaal gezeten waardoor ze behoorlijk verzuurd was. Ze was erg benauwd en kortademig. Kinderarts erbij, wat ingrepen.. Maar om 16:00 kregen we te horen dat alles goed was, dat ze zichzelf zou herstellen en bij zou komen. Nou, dat was wel prima. Gelukkig, wat een opluchting, want tjonge, wat hou je je hart vast!

En dan ik nog... wat een slagveld... haha! Ik moest er behoorlijk van bijkomen. Ze wouden me graag een nachtje observeren. Nou, prima, ik liet graag voor me zorgen, want meer dan wat traantjes (van allerlei emoties) laten kon ik eigenlijk niet. Mattijs mocht ook blijven en zodoende hadden we met z'n drietjes een hele nacht een kamer voor ons alleen. Wat een luxe voor in het ziekenhuis!

De volgende dag mochten we om 12 uur naar huis. Daar werden we opgewacht door onze kraamverzorgster en een boel roze versieringen. Heerlijk! Ik gauw mijn bed in gekropen - voor zover ik kon lopen en bewegen, au! - en heb weer verder voor me laten zorgen.
De eerste dagen hebben we het lekker rustig aan gedaan. Zo nu en dan wat visite. Verder ging al onze energie naar de nieuwe baas in huis: Zara Isa. Ha, die bepaald echt je leven! Haar tijd, haar behoeften, 'u vraagt, wij draaien'. Hoppa, start die melkfabriek maar! -auw-

Maar met liefde, echt, want wat is het bijzonder! Zo'n mensje, het schijnt een dochter van Mattijs en mij te zijn. Beseffen doe je het de eerste dagen nog niet, eigenlijk nog steeds niet. Het is zo wonderlijk. Daar waar ik een bobbel onder mijn velletje had zat een baby. Dat wat nu voor me in het ledikantje ligt is Zara Isa. Maar dat zíj nu in mijn buik heeft gezeten, nee dat kan ik me niet voorstellen.

We doen hard ons best om iets van onszelf in haar terug te zien, maar het lukt ons niet zo goed. We komen niet verder dan een deukje in het oor of de stand van een haartje. Gelukkig weten we zeker dat ze niet verwisseld is in het ziekenhuis. ;)

De eerste week is het leven eigenlijk langs mij heen gegaan. Draait de wereld nog? De c1000? Wat is dat? Auto rijden? Bestaan die dingen dan? Alle energie is nodig geweest om me op Zara Isa te richten en zelf ook weer wat aan te sterken. Het schijnt erbij te horen, maar ik heb het wel zwaar gevonden. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit weer in de auto zou stappen, boodschappen zou doen, de vaatwasser uit zou pakken of wat dan ook. Dat was best een deprimerende gedachte. Toch kom je die dagen wel door, in alle dubbelheid. De ene kant is het zwaar, de andere kant ben je ook zo aan het genieten van het mini mensje. En ja, het is gelukt, want ik ben nu 13 dagen verder, Zara Isa ligt voor me te maffen, Mattijs is eten aan het koken en ik ben net klaar met het opruimen van het huis. Gisteren zijn we ergens op bezoek geweest en vorige week gingen we alweer shoppen in de Prenatal. Zondag de hele ochtend bij onze gemeente geweest. Ja, het leven gaat door. Gelukkig maar, en dat zelfs mét Zara Isa, beter kan het niet.

Ach, en over een uurtje ben ik misschien weer tranen met tuiten aan het huilen omdat het allemaal zo zwaar en moeilijk en lastig en vermoeiend en, en, en... is. Maar ook dat overleven we. Als ik de bevalling overleeft heb, dit helemaal! :s

Morgen gaat Mattijs weer werken. Dat vind ik toch wel spannend. Vanaf eind juni zijn wij dag in dag uit samen geweest. Heerlijk was dat. En nu moet ik het overdag zonder hem gaan doen. Het zal vast lukken, maar ik zie er wel tegenop. Het zal me benieuwen.

Ik laat het hier maar weer eens bij voor vandaag en wie weet tot snel... je weet het niet bij mij. Ik zelf ook niet.. ;)

Het nieuwe gezinnetje... :) Alledrie flink bijkomen van het hele gebeuren.

Door maar heel veel naar haar te kijken probeerde ik te beseffen dat ik een dochter heb, míjn dochter...

Trotse mama

Kleine meisjes worden wel héél groot

Een paar maandjes later en een paar maatjes groter. Pff... Nog 4 weken, zo de baby wil, en dan rest er van mij alleen nog maar een lege en flubberige cocon waar beebs zich 9 maandjes lang heeft vermaakt. Ik ben benieuwd. Ik heb geen idee wat er onder mijn velletje zit, het zal een mens zijn, maar soms voelt het aan als een geit. Gelukkig lijkt Mattijs toch niet op een geit dus de angsten kan ik weer weg relativeren. Maar jongen/meisje? Geen idee. Alhoewel... Een paar dagen geleden was ik op babykleertjesjacht. Ik stond bij de meiden afdeling en vroeg me echt af wat ik daar deed. Toch heb ik er wel wat gekocht, maar het voelt nogal raar. Ik ga er eigenlijk vanuit dat er een jochie in mijn buik zit. Terwijl we gisternacht zo'n leuke meisjesnaam bedacht hebben! Met jongens namen wil het nog niet helemaal lukken. Hopen op een volgende inspirerende, vruchtbare nacht! ;-)

Verder gaat het eigenlijk allemaal wel prima, op voeten en onderbenen als vette varkenspoten, brandend maagzuur, harde buiken, indalingsweeen, spataderen, gewrichtspijn in mijn handen, onstilbare honger, heel veel kilo's erbij en een raar dag-nacht ritme na. Nee, alle gekheid op een stokje. Op zich zijn de dingen er die ik hierboven genoemd heb wel, maar mijn levenskwaliteit en gelukkigheid heeft er niet onder te leiden. Gelukkig.... Oké, oké, alleen die extra kilo's dan, die kan ik nog niet zo goed accepteren, wil ik ook niet. Maar goed.. of, tja, goed... Klaar.

Hoe dan ook, 't is een bijzondere periode, die negen maanden. Vanochtend zat ik wat foto's op de computer te bekijken. Tot 9 maanden terug amper foto's te zien, we hebben ze gewoon niet gemaakt, geen zin. Terwijl voor die negen maanden een boel actieve en bruisende foto's te zien zijn. Gek eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als beebs er straks uit is. (Alsof het niets is..) Zal het dan állemaal anders zijn? Ben ik dan nog Frieda en is Mattijs dan nog Mattijs? Ze zeggen van wel, maar het zal mij benieuwen, die negen maanden voelen al zo anders aan. Ongetwijfeld dat de hormonen een flink aandeel in dit verhaal hebben, maar om daar nu alles op af te schuiven. Lekker makkelijk! Iedereen om me heen doet het voor me. Ik mag nu piepen, zeiken, kreunen, puffen en steunen. "Ach jo, het hoort er bij, geef je er maar gewoon aan over!". Veulste makkelijk gezegd! Tsk... ik ga me heus niet zomaar overgeven aan iets hoor, heus niet die controle uit handen geven! :-S

Toch merk ik dat het wel moet, steeds meer, hoe verder ik kom. Ik kan gewoon domweg niet alles meer, lastig om dat te accepteren hoor! Ik ben best gemakkelijk in het vragen om hulp, vooral als het voor mij goed uitkomt. Maar dit is anders, als het dan gaat om zelfredzaamheid en onafhankelijkheid... Nee, laat me het dan maar zelf doen! En vervolgens lig ik weer (bijna) uitgeteld op de bank of op bed, sombertjes te wezen. "Wéééh... ik wil dit niet, ik wil dit wel, het is zo spannend, maar ook eigenlijk wel weer heel erg leuk. Ik weeheet het niet meeheer!".

En dan is mijn lieve manneke er. De eeuwige geduldige engel van me. Als ik hem niet had, tja, dan had ik er ook gewoon niet zo bijgelopen. 't Is zijn schuld! ;-) Nee, grapje. Hoe die lieverd mij door deze maanden loodst! Wonderbaarlijk. En dan ook nog even zijn opleiding afmaken en verstandige beslissingen nemen. Wat een man. Mijn man.

Genoeg gekwijl en gekommer.

Kleine meisjes worden groot!

Nieuwe fase in mijn leven, nieuwe categorie, nieuw berichtje. Ondanks ik tijdenlang niets van me laat weten op mijn weblog blijven er constant mensen vragen wanneer ik weer eens een nieuw berichtje plaats. Om mezelf en de ander niet teleur te stellen zeg ik nooit meer iets toe wat dit betreft. Inmiddels weet ik én die ander dat ik wat dit betreft zo'n trouwe weblogger ben. Maakt niet uit, gelukkig blijft die ander van mij houden!